” Mutsuzluğumu yeterince hak etmek için
Geri döndüm, kilometrelerce yürüdüm.”
C. Süreya

Bir zaman, çalkantısına benzer sonlarla başlıyor. Telaşla devam ediyor, gidişin o anı. Gidişim öyle bir an ki , dört mevsimin sıcağına sığmıyor. Yerinde duramıyor, dursa ezilecek. Sıvıdan katıya atılan adım, değerini bilmeden atılıyor. Ve hoop! Bir martı düşüyor gölgelere. Bir oooh çekiyorum.

Bir su uzağımdaki evden gelmiyorsun.
Bir ağaç yukarıdaki göğe bakmıyorsun.
Bir kiraz yakınındaki mutluluğu görmüyorsun.

Tahtalara koşuyorum. Düşecekmiş gibi oturuyorum yerime. Başlangıcın ortaları daha da çalkalanıyor. Serin deniz havası yüzümü silip, saçlarımı koyuyor yerine. Bir tek ışıklar umursamıyor altındaki beton yığınını. Ben gerçekten önemsiyorum! Evreni anlatan şarkı, susmuyor. Balıklar hiç durmuyordur, martılar da cabası. Tüm akanlara rağmen, kaptan kenara çekiyor sonunda, vapur duruyor.

Sonlara hazır değilsin.
Yolculuğum bitiyor.
Bitiyoruz.
Son.

Asena D.

Paylaş